KEUKEN Cake met witte chocolade

FIRST I WAS AFRAID.

I WAS PETRIFIED.

Voor het schrijven van dit stuk heb ik mezelf getrakteerd op een gezonde portie moed in de vorm van empowering muziekstukken uit Mulan en The Replacements, dus als u dit geheel als iets te hoogdravend begint aan te voelen, dan is dat omdat dat de bedoeling is. In het geval dat u het wereldnieuws nog niet heeft meegekregen: ik heb afgelopen zondag met succes een glutenvrije wittechocoladecake gebakken. Laat dat even tot u doordringen. De combinatie van ondergetekende en een bakpoging leidt zelden tot, laat ons een kat overtuigd een kat noemen, nooit tot een succes. En hoewel ik eraan was gestart met een haha I don’t care als het weer faliekant mislukt hou ik er toch een blogpost aan over luchtig luchtig geen probleem–mentaliteit zorgde de optelsom van de kostprijs der ingrediënten er toch voor dat een zekere financiële paniek zich tijdens het bakproces van me meester maakte. Maar die heeft me er blijkbaar toe gebracht om een Gebak der Goden te schapen. En op de rest van de zevende dag rustte ik.


Toegegeven, omdat ik het niet gewend ben om succesvolle recepten met u te delen, ben ik niet helemaal zeker hoe ik hieraan moet beginnen. Is dat met een inleiding, conclusie en dankwoord? Heeft u een inhoudstafel van doen? Eventueel enkele begeleidende voetnoten die verwijzen naar de oorsprong en teelt van de ingrediënten? Maybe not. Of toch nog dit: moesten uw tenen tijdens het lezen van dit proces gaan krullen omdat in uw vaste cakeprocedure (ik ga ervan uit dat u daar een procedure voor hanteert) een andere volgorde is voorgeschreven, of omdat ik iets doe dat in de cakewetenschap (ik ga er ook van uit dat daar een wetenschappelijk domein in gespecialiseerd is en dat zij mij geregeld als case study oprakelen om te bewijzen dat het nodig is dat er mensen zich in dat domein blijven specialiseren om de toekomst van de cake te vrijwaren) volledig not done is, dan vraag ik mij af of u dat ook zou doen als René Redzepi een revolutionair recept deelt. Ah. Dat dacht ik ook ja.

I N G R E D I Ë N T E N

100 gram rijsbloem
80 gram maïszetmeel
120 gram rietsuiker
4 eieren
1 el cacao
120 gram chocolade
200 gram gesmolten boter

B E R E I D I N G

 

Weeg alle ingrediënten af en stamp de chocolade fijn. (Ik heb hiervoor een pureestamper gebruikt en er bestaan efficiëntere werktuigen.) Voeg de bloem, het maïszetmeel, de rietsuiker, chocolade en cacao samen in een grote mengkom. Haal het eiwit en eigeel uit elkaar en voeg de dooiers aan de grote mengkom toe.

 

Smelt de boter. Klop het eiwit op en voeg, van zodra er zich een schuimstructuur vormt, daar de suiker en vervolgens de gesmolten boter aan toe. Meng goed. Gebruik het restje van de boter en een snuifje bloem om de bakvorm in te vetten. Breng de ingrediënten samen in de grote mengkom en zet alles een laatste keer goed onder elkaar. 

  

Giet het deeg in een ruime bakvorm en zet dit 40 minuten in de oven op 180°. Ik heb er daarna om willekeurige reden nog eens 10 minuten bijgedaan. YOLO.

Toegegeven, ik heb mij voor dit recept gebaseerd op het recept voor glutenvrije cake dat ik bij VTM koken vond. Dit betreft dus niet volledig mijn persoonlijke revolutie. Ik heb echter wel 80 gram minder suiker gebruikt (want dat maakt het verschil, dat weet u) én in het stappenplan bij voorgenoemd recept werden enkele ingrediënten niet of onduidelijk aangehaald, waardoor de nood tot freestyling zich toch aan mij opdrong. Maar het werd een groot succes, the sky is the limit en mijn broeksriem zit aan zijn limiet. Intussen tellen we drie dagen na Mijn Creatie en staat hier alvast een gloednieuw keukenapparaat te popelen om in gebruik genomen te worden. Een toestel dat vandaag in de drukte van de werkdag in schreeuwerige verpakking zonder anonieme doos of extra omhulsel (thanks a lot Amazon) geleverd werd op kantoor, hetgeen uiteraard absoluut niet vreemd of lachwekkend werd bevonden door mijn collega’s en oversten. Maar goed. Een brand new kraakvers ready-to-use wafelijzer, dus. Hybris? Waar haalt u het.

INFO 24 uur in CPH

In totaal was ik eigenlijk 71 uur in Kopenhagen, maar dat cijfer is net iets minder vluchtig te vatten. Bovendien zou een titel als Eenenzeuventig uur in de Deense hoofdstad Kopenhagen ook impliceren dat de inhoud van mijn schrijfsel even langgerekt en slaapstimulerend zou zijn als de gekozen titel, in tegenstelling tot de vlotte en boeiende literaire webrubrieken die u van mij gewoon bent. Omwille van voorgenoemde bekommernis heb ik dus de weloverwogen keuze gemaakt om zowel de te bespreken tijdspanne in CPH als de daaruit voortvloeiende blogpost in te perken tot een luttele dag ofte welgeteld 24 uur ofte één etmaal. En oké, misschien heb ik deze inleiding gewoon geschreven omdat ik een excuus zocht om de woorden zeuventig en etmaal te gebruiken.

Als u morgen uw hebben en houden - scratch that, we reizen met handbagage - uw twee t-shirts, drie onderbroeken en een extra paar kousen maar vooral geen deodorant want die pakken ze af bij security in een reiskoffer zou gooien voor een spontane vierentwintig uur in Kopenhagen, dan zou u zich niet afvragen hoe u in godsnaam die trip financieel gaat verantwoorden, dan zou u niet stilstaan bij het plichtsverzuim dat u genadeloos pleegt (donderdag is een doodgewone werkdag hoor) of aan eender welk ander futiel praktisch bezwaar denken. Neen. De enige vraag die u dan zou bezighouden is simpel. Waar zal ik eten? En, mijn beste lezer, dat treft. Misschien is het omdat ik u, in die vele jaren dat we deze boeiende unidimensionele relatie al onderhouden, door en door heb leren kennen, maar het is net dat dat ik u vandaag wens bij te brengen.

8u00 ONTBIJT
U gaat ontbijten bij GRØD (Deens voor havermout). Dit is een porridge bar met hoofdzetel in Kopenhagen, al is het merk ook in ons grijs landje aanwezig met een eigen voedingslijn (dat weet ik sinds 22 september 2015). Laat ik het zo stellen: ik ben zelden zo lyrisch geweest over een ontbijt. Bovendien heb ik daar ook geleerd dat de combinatie van chia pudding en pindakaas to die for is en tussen dit en afzienbare tijd zal ik de naam van mijn blog dus noodgedwongen veranderen naar round and wild and glutenfree. Rolt u mee?

   

12u30 LUNCH
L'embarras du choix. Als u had gekozen om langer dan 24 uur in Kopenhagen te blijven had u natuurlijk beide zaken kunnen bezoeken, maar u moest weer speciaal doen. 42Raw is zéker een aan te raden lunchkeuze. Zij serveren heel lekker en voedzaam brood (bon, dat klinkt zo'n beetje als wanneer iemand u vraagt wat u van haar overduidelijk mislukte haartooi vindt en u dan wanhopig probeert te vermijden om een oordeel te vellen door haar voor haar regenjas die u eigenlijk ook totaal niet mooi vindt te complimenteren of misschien klinkt dat totaal niet zo oké dan fine ok.) en het idee dat er nergens in de zaak gluten circuleren is nu eenmaal iets waar mijn darmen spontaan de samba van dansen in a good way. 

   

Als u echter liever elders heen danst en iets voelt voor Zuid-Amerikaanse keuken, is het smakelijke Blue Taco iets voor u. De taco's zelf zijn omwille van de gebruikte ingrediënten eerder blauw à donkergrijs van kleur maar dat vindt u niet raar want u heeft door dat daar de naam vandaan komt. Daarnaast wil ik u op het hart drukken om, alvorens u op zoek gaat naar de glutenvrije Feelgood Bakery die daar relatief dichtbij ligt, online te dubbelchecken of deze bakkerij niet toevallig met zomervakantie is. Het kan in Kopenhagen immers stevig regenen, en dan zijn uw jeansbroek, schoenen, kousen én onderbroek voor de rest van de dag volstrekt doorweekt. Stom als die wandeling dan voor niet is geweest. Ik geef het maar mee.

   

16u00 TUSSENDOORTJE
Een vieruurtje van Naturbageriet is een aanrader. Pluspunt: deze bakker is open wanneer andere in de sector met zomervakantie zijn. Noot: ik heb geen vier voeten.


19u30 APERO EN AVONDMAAL
Hierin ga ik bijzonder kort en kordaat zijn: u gaat iets drinken en iets te eten kiezen in de Copenhagen Street Food Hall Papirøen. De cocktails en gintonics aan de inkom zijn bijzonder tasty en er zouden verschillende food stalls een glutenvrije optie aanbieden - ik ben voor deze kleine taco's gegaan (want #cute en ook #ikhadhongerenikwounietzoeken), maar ongetwijfeld plenty of other foods to choose from.

   

21u30 DE LICHTJES
Als u daarna nog dorst heeft (hmmm, judging you), is de gezellige Mikkeller bar met glutenvrij bier en vooral geweldig mooie glazen een uitgelezen keuze. Uw 24 uur sluit u vervolgens in stijl af bij Tivoli, niet om iets te eten of op de attracties te gaan want met wat u vandaag allemaal gegeten heeft, loopt dat gegarandeerd slecht af en daar heeft u bovendien het geld niet meer voor. Maar gewoon om naar de lichtjes te kijken. Het is namelijk ook wel de bedoeling dat u iets zíét van Kopenhagen hé.

   

INFO Italië in drie emoties


Mijn vakanties (ja dat is meervoud, #hatersgonnahate) zitten er officieel op. Vanaf nu zal ik tot het einde der jaren (toch zéker tot november) in dit kleine land vertoeven en dat wilt zeggen dat ik ook weer afscheid moet nemen van de betere cuisine. Back to basic ontbijtjes, lunchmaaltijden waar ik misschien net iets meer animo in had mogen stoppen en avondmalen die ongeveer zo creatief zijn als een kindertekening tijdens de Sinterklaasperiode. Ik weet, ik weet: ook in België is er uiteraard ruimte voor culinaire uitspattingen die de speekselklieren doen overstromen. Ik onderbenut die ruimte alleen soms. Relatief geregeld. Vrij vaak.

Uit financiële zelfbescherming en om expansie der heupregionen te vermijden, is het voor ondergetekende namelijk niet verstandig in België dezelfde culinaire standaarden na te leven als in het buitenland. Also, working often makes me too tired to cook. Ik beeld mij nu in dat er ergens een supermama met een baby op de arm aan haar fornuis erwtensoep staat te maken (ik heb zin in erwtensoep), meanwhile mijn nieuwste blog meepikt, waarschijnlijk ook aan een of andere belangrijke conference call deelneemt en dat alles terwijl er ergens in de ruimte ook nog een peuter enthousiast twee potdeksels tegen elkaar zit te slaan in een persoonlijke interpretatie van K3’s Piña Colada. If only I knew.

Maar we wijken af. Omdat afscheid nemen nu eenmaal geen afscheid nemen is zonder een stevige portie zout in de wonde en herhaaldelijke aanhalingen van hoe fijn het toen wel niet was, heeft u niet één, maar zelfs twee blogposts van mij tegoed aangaande mijn recentelijke geografische omzwervingen. Geniet van dit moment. Dit voelt toch een beetje als Kerstmis in juli, niet? Ja. Kerstmis in juli. Exact. Vandaag presenteer ik u Italië in drie emoties die niet allemaal amore zijn en snel volgt een overzicht van alle eatspots in Kopenhagen. Want citytrippen voor de cultuur is zo 2016.

Extase
In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is Italië met zijn pizza e pasta niet het inferno voor de zwakbedarmden onder ons. Au contraire, omdat de problematiek daar zo breed verspreid en gekend is, zal u niet snel iemand vinden die het in Puglia hoort donderen wanneer u van glutine spreekt en hebben ze bovendien op bijzonder veel locaties glutenvrije alternatieven ter beschikking. In de supermarkt staat er daarnaast op bijna alles senza glutine. Dus hàllo glutenvrije ravioli, glutenvrije pasta, glutenvrij brood, glutenvrije lasagna, glutenvrije panini, glutenvrije patatine  en cheerioooo jeansbroek die ik even drie weken niet meer zal dragen. Een mens zou voor minder extatisch worden. (Eén welbepaald moment van extase speelde zich af in La Spezia waar ik de aller aller allerbeste mosselen uit mijn bestaan heb gegeten. Neem en eet daarvan, u allen.)

Verontwaardiging
In Firenze wou ik een ijsje bestellen en werd ik de les gespeld door de ijsschepper in kwestie omdat ik niet tijdig mijn allergenen had gecommuniceerd. (Ik ben daar af en toe laks in, dat is niet altijd gezond  maar 't was begot een ijsje, geen volkorenbrood.) Toen ik vroeg om geen koekje bij mijn stracciatella te voegen, manifesteerde zich bij haar klaarblijkelijk een rood zwaailicht en kwam er een woordenstroom van I have to tell her when I’m allergic because I can’t have the ice cream all the ice cream has gluten and lactose but only the fruit ice cream has none so yes maybe I can have the fruit ice cream but only the fruit what would I like from the fruit. Ik was een beetje van mijn lactose, en heb dan ook nog eens aardbeienijs in plaats van frambozenijs besteld. Het is mooi dat die vrouw zo bezorgd was (over haar aansprakelijkheid), maar het laatste wat ik nodig heb is dat een onbekende die wel naar hartelust alle voeding mag binnenschrokken, mij gaat vertellen hoe ik met eten bestellen moet omgaan. Daarnaast: gluten in stracciatella-ijs? Zat er ergens een of ander zuur glutenetend monster dat zoiets had van vandaag zit mijn onderbroek slecht dus nu ontzeg ik de beste ijssoort ter wereld die perfect glutenvrij te maken is aan zij die reeds voedselgewijs beperkt zijn? Asking for a friend.

Amore
Misschien was het de wijn of de Aperol Spritz, misschien waren het de verrukkelijke maaltijden waar ik zorgeloos van heb kunnen genieten (de EXQUISITE mosselen die ik heb kunnen nuttigen #neverforget, maar ook veel andere topmaaltijden op klassieke en nieuwe adresjes, cf. infra), misschien was het het gi-gan-tisch uitgebreid aanbod in elke supermarkt (twee rayons, ik zou zelfs niet durven u zoiets voor te liegen), misschien was het het feit dat zelfs banale tomaten en aubergines daar out of this world smaken, misschien was het het idyllische en rustgevende landschap waarin al de bovengenoemde zaken plaatsvonden – het was sowieso het fantastische gezelschap dat uit mijn favoriete personen bestond – maar Italië heeft mijn hart voor het zoveelste jaar op rij gestolen. Mijn hoofd zingt nu TI AAAAMO TI AMO TI AAAAMO en de voorgenoemde hypothetische peuter zorgt voor percussie. 't Is feest. We gaan afronden.

Zeven musteats in Italië

Always and forever: La Taverna di Vagliagli in Vagliagli
En volgende keer ga ik nog eens terug: Vivace in Perugia
Om to the nom: Osteria Le Logge in Siena
Voor acciughe sotto pesto moet u in Sovechille zijn
Onbekend, maar nu uitermate bemind: La Vecchia Lira in Volterra
Mosselen, mosselen en zei ik al mosselen: Trattoria La Nuova Spezia in La Spezia
Glutenvrij alles want denemelbestaat: La Locanda del Pentegallo in Turijn

INFO Festivalitis

Ik heb daarstraks, na het liquideren van alle gekoelde (yes, I chilled my cookies) koekjes in huis, met de ondersteuning van een klein bord, een mini aardappelmesje en een volstrekt normaal gevormde vork tomaat-mozzarella gesneden en gegeten (dat is niet evident) en daarbij ook een dik met margarine besmeerde reeds lichtjes versteende boterham binnengewerkt. Nu heb ik buikpijn. Mijn hoofd is overigens niet meer zo geschikt tot het produceren van coherente teksten als gevolg van de zeer enthousiaste zon van de laatste dagen. Maar niet getreurd, al deze nefaste elementen aside vond ik het toch hoog tijd om na een maand radiostilte nog eens de wonderen van mijn fabulous bestaan met u te delen.

afbeelding via Google

Omdat ik meen dat u als volger hier af en toe ook boeiende zaken wenst te lezen, of op zijn minst iets met een informatieve kernboodschap die u er achteraf uit kan filteren om zeker te zijn dat u geen minuten van uw leven roekeloos verspild hebt, ga ik u vandaag mijn ik ga op festival en ik neem mee-lijstje meegeven. Ik ben mij bewust van het waarschijnlijk niet geheel taalkundig correct zijn van ik ga op festival, maar ik probeerde hier een zacht-komische analogie te creëren met het welbekende ik ga op reis en ik neem mee en serieus, bent u thuis ook zo'n kneuter? Op festival, dus. Morgenavond sluiten wij onze werkdag immers af op Down The Rabbit Hole in Nederland, ver weg van mijn vertrouwde vrijdagavondzetel.

Afgezien van de opgejaagde sensatie die zich in aanloop naar zo'n evenement van mij meester maakt bij de gedachte aan het moeten maken van een rugzak en een volledig weekend op een festivalterrein na een week die met 99% zekerheid permanente smeltschade aan mijn brein heeft toegebracht, is daar ook nog eens het issue van de voeding. Maar, het buitenland zou het buitenland niet zijn als ze daar niet wél aan de glutard dachten. Op de website van DTRH staat immers te lezen: "En ben je allergisch voor noten of gluten? Vrij Voedsel verwent je met allerlei gegarandeerd anti-allergene heerlijkheden, waaronder supersoep, gevulde wraps en satésaus zonder pinda’s. Zeker weten lekker!"

Ik geef toe, ik word niet bepaald wild van de naam "Vrij Voedsel". "Anti-allergene heerlijkheden" klasseer ik bovendien in dezelfde categorie als "sexy corrigerende steunslip", maar ik verheug me alvast op dat kommetje supersoep. (Een woord dat mijn half gesmolten brein nog net kan verwerken.) "Zeker weten lekker!" komt totaal niet geforceerd over, al denk ik dat we collectief kunnen besluiten dat het een overmoedige glutenetende schrijver betrof. The future will tell. Omdat het echter niet de eerste keer zou zijn dat mijn budget na één maaltijd reeds volledig opgesoupeerd is of dat het glutenvrije alternatief snel uitverkocht is, opteer ik wel voor het meezeulen van een knapzak reservevoeding. Better safe than hangry.


afbeelding via Google

Naast de klassieke festivalpicknick, neem ik morgen dus mee voor mijn glutenvrije noden:
- liters liters liiiiiiiiters water (mogelijk als gevolg van de aanhoudende droogte iets hoger in hoeveelheid ingeschat dan strikt noodzakelijk)
- glutenvrije crackers van Sigdal (ook wel gekend als mijn levensvoer)
- appels & noten (voor een voedzame start van de dag, ik ben mijn eigen gezondheidscoach)
- geen glutenvrije koeken uit zelfbescherming
- waarschijnlijk toch een glutenvrije koek
- glutenvrije koeken (als ik morgen nog in een supermarkt raak tenminste, maar als ik vandaag mijn eetgedrag observeer zal het beter voor het algemeen welzijn van mijn omgeving zijn dat ik effectief nog in een supermarkt geraak)

Dan ga ik nu misschien toch al verder wat materiaal rondom mijn rugzak verzamelen. De weersvoorspelling van dit weekend geeft overigens aan dat we zullen schommelen tussen 21 en 12 graden en dat het zaterdag zal regenen. Aangezien ik volstrekt geen enkel besef meer heb van hoe normale temperaturen aanvoelen neem ik zowel wintertruien als zomerkledij mee. Pls send help.

afbeelding via Giphy

INFO De helaasheid der bakdingen

Er zijn zo van die ochtenden waarop ik wakker word en een onmiskenbare drang heb om alles in de komende 24 uur he-le-maal goed te doen. Veel lachen, vrolijk zijn, een luisterend oor bieden, lief zijn, niet zagen over stress, niet toegeven aan zwaarmoedigheid en iets in die 24 uur doen dat Een Verschil maakt. Die ochtenden worden ook gekenmerkt door een grote drang om iets te creëren, en dan durf ik al eens de keuken binnen te huppelen to make some magic happen. U zou kunnen veronderstellen dat ik, gezien mijn zeer succesvolle bakpogingen of the past (deze koolkoekjes en deze spontane taart waar niemand van wou eten), blijk zou geven van enige gereserveerdheid wanneer een dergelijke huppeldrang zich manifesteert, maar dan begrijpt u niet in welke mate enthousiasme en een gevoel van onoverwinnelijkheid zich op zo'n momenten van mij meester maken. Watch out world, I've got my sassy pants on. 

afbeelding via Giphy

Reality struck again this morning. De combinatie van een deugddoende nachtrust, het feit dat het weekend begon en het vooruitzicht op enkele veelbelovende appartementsbezoeken, stimuleerde een zekere euforie in mijn brein. Wanneer mijn lief naar de supermarkt ging besloot ik daarom niet alleen intussen voor een nieuwe voorraad spaghettisaus te zorgen, maar ook authentieke glutenvrije American pancakes voor het ontbijt te voorzien. Gewoon een gezellig ontbijt voor twee. 'Dit schat? Ik heb maar wat geprobeerd hoor. Of ik er nog twintig kan bijbakken? Maar schat toch!' Bliss. Gedurende het maakproces van de spaghettisaus waren het all rainbows and no clouds, deze glutard kan immers als geen ander een grote hoop kruiden, een courgette, een paprika en een Spaanse peper bij fijngehakte ajuin en look voegen om na enkele minuten op het juiste moment een pot passata bij het geheel te gieten en spaghettisaus te zien ontstaan. Bewonderenswaardig. Ik weet het.

Het probleem met deze vlotte creatie van de spaghettigarnituur was echter dat voorgenoemde euforische sensatie alleen maar groter werd en ik net iets te veel het gevoel kreeg dat ik kon freestylen. Die spaghettisaus was my bitch en ik zou glutenvrije American pancakes ook wel op mijn uppie kunnen creëren. Gelukkig deed mijn ratio op dat moment toch enkele alarmbellen afgaan en zei de stem in mijn hoofd (ik noem haar Irma) 'Misschien toch even één van uw duizend kookboeken consulteren, mevrouw Julie'. Irma vindt dat ik te veel kookboeken koop en kan ook in haar spreektaal woorden onderlijnen. Ik besloot haar advies te volgen en nam Glutenvrij koken en bakken. Meer dan 65 heerlijke recepten zonder gluten bij de hand. Bij het openslaan van het recept pannenkoekjes op pagina 28 stuitte ik op twee bijzondere (oké, alarmerende) ingrediënten: 260g glutenvrije bakmix (zie blz. 13) en 1tl zuiveringszout. Op eender welke andere dag zouden deze zaken mij prompt het kookboek doen wegzetten, BUT NOT TODAY! Alsook, pannenkoekjes

Overborrelend van enthousiasme bladerde ik dus terug naar pagina 13 en besloot ik dat ik de maizena en xanthaangom in de mix zou laten vallen (want I understand how baking works, kijk maar naar mijn spaghettisaus) en met een ruwe 1/4-3/4-verdeling van het amandelmeel en rijstmeel zou werken. Roekeloos freestylen, ik zei het al. Ik had daarnaast noch zuiveringszout, noch baksoda, noch natriumbicarbonaat in huis en vond het onnodig om hier verder aandacht aan te schenken. Om deze veelbelovende herwerking van het pannenkoekjesrecept voor gevorderden te vervolledigen besloot ik ook nog spontaan de ingrediëntenlijst te halveren (maar ongeveer hé, het steekt niet op een grammetje - update: het steekt wel op een grammetje) om zo een perfecte portie voor 2 personen te creëren. Mijn lief heeft boterhammen als ontbijt gegeten.

 

INFO Ode aan Pom'Pin

afbeelding via Giphy

Ik zou mijn creatieve capaciteiten op dit ogenblik vergelijken met die van een platgeslagen, maar lichthoofdige peulvrucht. Verwacht u dus aan een bijzonder stukje leesvertier met literaire ambities. Ik trotseer de vermoeidheid en mijn peulvruchtanaloge configuratie echter omdat ik iets belangrijks te delen heb: ik moet dit moment claimen en grijpen en vastnemen om De Kroket te bezingen. En wat voor een. Dat bezingen gebeurt met het geschreven woord weliswaar, als ik hier ook nog melodieuze uitingen zou pogen over te brengen, heb ik straks al helemaal geen volgers meer.

Dit jaar ben ik ongeveer 4 (of is het al 5? #havingablast #timeflies #blessed) jaar glutenintolerant, en qua kroketten was het gedurende die periode nog niet bepaald veel soeps. Ja, dat is iets wat mensen gebruiken in hun dagdagelijkse uitingen. Qua kroketten. Zo 'Hoe was je dag schat?' - 'Goh, meetings, wat lastige telefoontjes maar overall qua kroketten wel oké.' Oké, misschien doen ze dat niet in uw vrienden- of familiekring, maar onbekend is onbemind en dan stel ik voor dat u eerst even in de eigen boezem kijkt vooraleer u een ongefundeerd oordeel velt over andere mensen hun invulling van kroketten. Mensen zouden meer in termen van kroketten moeten denken.

afbeelding via Giphy

... zie ik u denken. Maar ik had u gewaarschuwd dat het niveau hier zou neigen naar uitermate hoogstaand. Toegegeven, er was tijdens de afgelopen jaren occasioneel wel die homebaked kaaskroket (ter verduidelijking: het betrof een ingevroren exemplaar dat door papa- of mamalief op deskundige wijze in de oven werd afgebakken - ik heb geloof ik één keer zelf een poging ondernomen en het resultaat was iets halfbevroren met verkoolde buitenkant, the yums) of een artisanaal exemplaar in het glutenvrijvriendelijk walhalla De Wingerd, maar de algemene tendens was toch eerder smaakloos of volstrekt kroketloos. Mijn computer autocorrigeerde dat laatste in 'kroketjes' en als dat geen ironie is, ben ik de kerstman.

Maar, mijn beste vrienden van de flatulentie, dat tij is officieel gekeerd. Afgelopen woensdag nuttigde ik samen met glutentoleranten een maaltijd alwaar wij allemaal van dezelfde voor-de-algemene-markt-bestemde-kroketten konden genieten. And by George was it beautiful. Ik moet zeggen dat het mij twee kroketten into de avond al volstrekt niet meer kon schelen of ik de dag erop toch nog dubbel zou liggen van de krampen, cause they were so good. Maar de pijn bleef uit, dus kan ik u met vreugde, vrolijkheid en volledige zekerheid oproepen om massaal Pom'Pins van Lutosa te consumeren. (Zorgt u uiteraard wel even dat u proper frietvet gebruikt.) (En neen dit is niet gesponsord, al staat het Lutosa meer dan vrij om mij een jaarvoorraad te bezorgen.)

Moest u reeds op de hoogte zijn geweest van dit prachtig fenomeen (er staat geen glutenvrij logo op de zak, vermoedelijk omdat er mensen zijn die in horror en afschuw wegtrekken van een voedingsmiddel wanneer het zich onder de noemer 'glutenvrij' schaart), dan vraag ik mij toch wel serieus af waarom u dit nooit hebt willen delen. Er zijn meer dan voldoende kroketten voor iedereen en frankly, u stelt me teleur. Moest dit echter nieuwe informatie voor u zijn, dan ben ik bijzonder verheugd u met deze fijne boodschap te kunnen verblijden en zacht neuriënd het weekend in te sturen. WE ARE KROKETFREE NO MORE. Men zegge het voort. Dan zal ik hier afronden, Rudolf wacht op mij.

afbeelding via Giphy

INFO Mijn paaswens

Ik wou dit stukje eerst mijn paasfrustratie of mijn paasei noemen, maar Pasen is niet het moment om een boodschap van lichte boosheid op de wereld af te sturen (urbi et orbi guys, urbi et orbi). However. Omdat ik een kampioen ben in het zoeken van kapstokken voor mijn boodschappen (interpreteer dat met een zweempje ironie), spotte ik de link tussen paaseieren en mijn figuurlijk ei meteen en kon ik de kans moeilijk laten liggen om dit stukje toch te schrijven. Zij het dan met een positievere titel en een inleiding die niets zegt maar wel naar chocolade ruikt. Ik geef u even de tijd om enthousiast en ostentatief ja-knikkend te applaudisseren.


Ik kan lachen met het feit dat ik geen gluten mag eten. (YAY! Nog meer positiviteit!) Er zijn andere mensen die spreken over hun glutenintolerantie alsof een glutenvrij leven betekent dat u elke. dag. opnieuw. een strijd moet leveren met een wereld waarin niemand u ooit wilt begrijpen en alsof het de meest verschrikkelijke auto-immuunaandoening ooit is. In mijn hoofd slepen die mensen zich in hun dagelijkse leven voort door permanent te loensen, te zuchten en te sakkeren over hun heel zwaar leven. Het is uiteraard niet aan mij om uit te maken hoe u omgaat met uw glutard-zijn, maar neem uzelf daarin alstublieft niet te serieus (en schrijf er dan bij voorkeur ook geen blogs over). Want dáár krijg ik het schijt van. Er zijn kindjes die geen eten hebben, terwijl u en ik gewoon bij de overvloed aan voeding het risico lopen op buikpijn, serieuze malaise en (afwezigheid van) kak.

Los daarvan zijn er wel momenten waarop ik serieus in de knoop lig met de glutenwereld. Ik ga nog altijd heel graag op restaurant (dining out gives me such a rush) en daar kwam ik onlangs weer tot de constatatie dat deze etablissementen een glutenintolerant wezen niet altijd even serieus nemen. Full disclosure: het gebeurt dat ik een restaurant binnenga en mijn hoofd luidkeels frieeeeeetjeeeeeees zingt waardoor ik eigenlijk niet wil vragen of de frietjes wel apart van de kroketten worden gefrituurd in het geval dat deze levensvreugde mij zou ontzegd worden. Maar ik probeer dat wel altijd te doen (I am SO brave) om zo veilig mogelijk te vreten. Bij mijn bestelling kies ik steevast voor gerechten die glutenvrij lijken, en wanneer ik met de ober praat, vermeld ik ook (meestal) met nadruk dat ik glutenvrij moet eten.

De zwaar misnoegde personen zouden daarbij waarschijnlijk de tijd nemen om uitgebreid met de ober het fenomeen glu-ten-in-to-lerantie inclusief een exhaustieve lijst met potentiële rode vlaggen in de ingrediënten van de maaltijden te overlopen (in mijn hoofd in de vorm van een powerpoint op een tablet), maar ik heb daar dan simpelweg geen goesting in. Voor mij stopt mijn verantwoordelijkheid bij mijn bestelling en de vermelding van de noodzaak tot glutenfreeness. Ik wil mijn gezelschap namelijk niet voor de miljardste keer trakteren op het avontuur van de allesverwoestende gluut die darmen aantastte en opstopte en het glutenvrije dieet dat vervolgens alles overwon en op een pony naar de zonsondergang galoppeerde. Als ik het licht zie uitgaan bij de persoon die mijn bestelling noteert (or better yet: als ze over room en kaas beginnen), zal ik uiteraard verduidelijken dat er geen bloem, pasta, tarwe of brood in mijn gerecht mag zitten, maar als hij of zij (doet alsof hij of zij) het dan begrijpt, laat ik het daar ook bij.

Om dan terug te komen op mijn ei en bovengenoemde minder aangename ervaring: fouten maken is absoluut menselijk, maar horecapersoneel mag ophouden met te doen alsof ze een glutenintolerantie begrijpen. Ik heb geen enkel probleem met het verder toelichten van mijn diëtaire noden (zoals daar zijn: frietjes) en restricties (zoals daar zijn: frietjes gebakken in krokettenfrituurvet), maar ik ga dat niet elke keer spontaan doen. Ik wil niet "die veeleisende zaag" worden voor het aanwezige zaalpersoneel. Mijn doel van de avond is om zonder gedoe als een normaal sociaal functionerend wezen gezellig te tafelen met mensen die ik graag zie en, als het even kan, de auto tijdens de rit huiswaarts vrij van zwavellucht te houden.

Uiteraard zijn er vele locaties die wel goed omgaan met een glutard, en misschien vindt u dat het mijn eigen schuld is dat er gluten in mijn lichaam geraken omdat ik geen powerpoint meeneem op restaurant. Maar moest u mijn mening delen en horecamensen kennen of tegenkomen, mag u hen altijd de bescheiden paaswens van deze veeleisende zaag communiceren. Alle beetjes helpen en wie weet, kan er daardoor zelfs bij de zuchtende glutards ook iets vaker een glimlach af. U mag uzelf achteraf belonen met een paasei of vijftig, ik zal alvast het goede voorbeeld geven.

IK EET 3: Evelien

Dus. Donderdagavond (u weet wel, die warmste maartdag ooit met stralend terrasjesweer) was het hoogstnoodzakelijk dat my disneyfriend and me in de vroege avond eindelijk naar Beauty & the Beast gingen kijken en gisteren was een dag met grondig tegenwerkende ingewanden. Bijgevolgtocheenpietsiebeetjetelaatkleinbeetjemaarechtverwaarloosbaar. Vanavond gaan we TERUG IN DE TIJD voor dit fijne relaas van glutard (en superheldin, zij gaat enorm positief om met haar intoleranties én weerstaat bovendien de urge om een brooddoosje met wafels in één keer leeg te eten - zie verder) Evelien De Cock. Zij deelt overigens op haar Instagram geregeld glutenvrij lekkers waarvan mijn gsm spontaan in kortsluiting slaat want zo veel kwijl kan dat toestel blijkbaar niet aan.

9 maart 2017

Hallo, ik ben Evelien! Op Instagram beter gekend als @glutenvrijgenieten. Zo’n drie jaar geleden begon mijn glutenvrij avontuur na jaren zoeken en proberen. Een dikke week na het glutenvrije dieet was ik al een ander mens, ik ben nog steeds verbaasd over welke invloed voeding op een lichaam kan hebben. Enkele maanden later kreeg ik meer geruststellende bloedresultaten te zien en deze verbetering zet zich nog steeds voort. Naast gluten staan ook lactose, gist, tomaat, zowat alle kruiden, peper en ajuin op mijn blijfervanaf-lijstje. Daarnaast dien ik histaminerijke voeding zo veel mogelijk te mijden (chocolade, alcohol, citrusvruchten, aardbei, enz.) en roept mijn lichaam mij meteen halt toe wanneer ik er weer eens ben over gegaan (3 glazen wijn = 3 dagen kateren).

In ’t begin een ware beproeving, ik stapte huilend in mijn auto na een rondje door de supermarkt. Toen volgde een periode van enthousiast proberen, veel mislukken maar geleidelijk aan slagen en héél veel plezier vinden in het allergievriendelijk koken. Ik begon foto’s te maken, deelde ze op mijn Instagramprofiel, vond daar ongelooflijk veel inspiratie en leerde andere glutards kennen. Ik nam mij voor om me niet te laten doen door dat dieet en te eten zoals ik in het leven sta: proberen van elk klein moment te genieten en niet op te geven. Dus ook van die mottige boekweitcrackers. (Gelukkig intussen véél lekkerdere varianten gevonden, jeej!)

De laatste tijd staat het glutenvrijgenieten weer op een laag pitje. Ik ben beginnen werken en dat vraagt zo veel van mijn (nog steeds sukkelend) lichaam dat ik het koken noodgedwongen en grotendeels aan la mamma moet overlaten. Gelukkig zorgt die na de nodige instructies doorheen de jaren voor lekkere en voedzame potjes, en daar plukt heel ons gezin de vruchten van. (Oh ja, ik ben zot verwend.) Vandaag neem ik jullie mee doorheen mijn glutenvrije, doordeweekse dag. Ik eet ...

07.00u: Beepbeep, ik wil niet opstaan! 


Toch maar uit dat bed kruipen en mijn dag starten met een glas lauw water met citroen. Een zalige gewoonte, de gezondheidsvoordelen zijn talrijk en ik voel mij meteen wakkerder. Dat mijn buik doorheen de dag minder opzwelt en gek doet, is heel mooi meegenomen! Daarbij eet ik een potje Probi+, een product dat werd ontwikkeld door Hoeve De Ploeg, in samenwerking met Hogeschool Gent. Het zou een héél sterk probioticum zijn met gigantisch veel (goede) bacteriën. Top, toch? Dit nuttig ik in kuurvorm en brengt bijvoorbeeld na een antibioticakuur (met veel tegenzin) mijn darmen weer tot rust en in topvorm!


Ik maak ontbijt nr. 2 klaar en vertrek.

08.30u: Tijd voor ontbijt, tijdens het lezen van mijn mails.


Alpro Go On, alternatief voor platte kaas, ik ben zo blij met jou! En met de nieuwe variant met aardbei lijkt net op die Petit Gervaiskes die ik als kind zo graag naar binnen speelde. Havermout, chia – en lijnzaad en wat besjes erbij, zalig gezonde combo!

10.30u: Ik heb alweer honger en zin in zoet (rasechte sugaraddict, ondanks het gekende effect op mijn lichaam, I’m bad).


Gisteren wafels gebakken met de helft (riet)suiker (andere helft aangevuld met amandelmeel, geeft tegelijk een lekkere bite) = glutenvrijgenieten! Het voordeel aan werken dicht bij huis: tussen de huisbezoeken door even thuis kunnen stoppen voor een (lekkere) koffie.

13.00u: Lunchtime!


Brood is sinds mijn recent ontdekte gistintolerantie echt verleden tijd. De gluten- en gistvrije broodmix die iets of wat lekker was is uit de handel genomen, mijn eigen baksels zijn ver-schrik-ke-lijk en aan Yam Desem moet ik nog heel hard wennen. (Principieel ben ik er ook tegen om bijna €5 te betalen voor een klein broodje dat niet eens echt lekker is.) Dan maar rijstwafels, quinoa- of boekweitcrackers en veel restjeslunchkes! Wanneer ik tijd/energie over heb maak ik soep (zot van) en da’s eten en drinken tegelijk, mmm J. (Op mijn to do-lijstje: experimenteren met maaltijdsoepen en wanneer het warmer wordt opnieuw slaatjes maken, mijn collega’s gaan niet weten wat ze zien als ik daar met mijn salad-in-a-jar toekom...) Vandaag: verse broccolisoep met rijstwafels.

16.00u: Pauzetijd, wafeltijd!


17.00u: Weer onderweg. Een goestingske, een appeltje.


19.00u: Ik eet ... bij de schoonfamilie!


De eerste keer, zo’n half jaar geleden, met mijn lijstje afkomen van wat-allemaal-niet-mag was wel even spannend. Intussen heeft mijn lieve schoonmama zich ontpopt tot een glutenvrije chefkok en is ze helemaal mee! Vandaag op het menu: koude schotel met zelfgesneden frietjes (in net gecleaned glutenvrij frietvet). Aanvalleeeeen!

21.00u: Er is ook dessert.


Toch even checken wat er allemaal in zit: eerder toevallig zonder gluten en lactose, mijn hart maakt een sprongetje!


Tussendoor: van die 1,5 liter water ben ik vergeten een foto te nemen!

INFO I'm late

Afbeelding via Imgur


Ik las daarstraks een sterk artikel over laatkomers op de website van Charlie. Het ding met zo’n artikels is altijd dat ik 1) geconfronteerd word met het feit dat laatkomen niet oké is, 2) die begin te lezen op momenten dat ik me eigenlijk moet haasten voor zaken zoals daar zijn een trein en 3) daardoor aan beloofde deadlines denk waarvoor ik, u raadt het nooit, te laat ben. Omdat ik nu toch nog eens aan het schrijven ben, ga ik bovenstaande drie punten even bondig toelichten. Totaal niet voor bladvulling. Waar haalt u het.

Ik kom vaak te laat omdat een correct inschattingsvermogen van tijd mij vreemd is. Hoewel mijn pendelroutine mij zeker scherper heeft gesteld wat betreft het concept ‘tijd’ (na diverse pogingen heb ik moeten vaststellen dat een trein écht niet wacht – tenzij hij naar hartelust vertraging aan het opstapelen is), is het op tijd ergens geraken of iets tijdig inleveren nog àltijd onnodig stresserend. Want was ik maar vroeger vertrokken/was ik maar eerder begonnen/had ik maar een realistischere timing op dat project gezet/was ik maar niet nog een halfuur gaan lopen een kwartier voor mijn vertrektijd/had ik de woonkamer maar niet snel nog willen poetsen, herinrichten en van een nieuwe vloer voorzien.

Daarnaast ben ik, zoals de subtiele verwijzing naar mijn spontaan poetsgedrag hierboven al suggereert, kampioen in het last minute zaken doen die beter kunnen worden uitgesteld tot na de gelegenheid waar ik op een afgesproken tijdstip dien te zijn. Na het artikel van Charlie was ik gelukkig wel op tijd voor de trein die14minutennamijngeplandetreinvertrok. Tot slot zit er al 2 weken een eetdagboek in mijn inbox van de glutenvrije genieter Evelien met inhoud voor een gloednieuwe IK EET. Hoog tijd dus om dat dagboek een mooi plaatsje te geven – en omdat een mooie introductie het halve werk is, besloot ik dit banaal stukje te laten climaxen in de aankondiging ervan.

Ik beloof u bij deze dus plechtig dat u hier morgen de IK EET van Evelien zal kunnen lezen om naar hartelust eetspiratie op te doen. Of toch zeker vrijdag, of zaterdag. Uiterlijk begin volgende week. 30 april ten laatste. Sowieso voor de zomer.

Tot morgen, ik ga nog wat Shosholoza zingen.